Ο εθνικός ύμνος Σοβιετικής Ένωσης.

Τη μουσική του Ύμνου της ΕΣΣΔ την έγραψε ο Αλέξανδρος Αλεξάντροβ αρχικά ως τη μουσική του Ύμνου του Κόμματος των Μπολσεβίκων.
Τους στίχους τους έγραψε ο μεγάλος ποιητής παιδικής ποίησης Σεργκέϊ Μιχαλκόβ (ο πατέρας του μεγάλου Σοβιετικού και Ρώσου σκηνοθέτη Νικήτα Μιχαλκόβ) και ο Γκαμπριέλ Ελ-Ρεγιστάν.

Η πρώτη δημόσια εκτέλεση έγινε στις 1 Ιανουαρίου 1944 και στις 15 Μαρτίου 1944 επίσημα έγινε Ύμνος της ΕΣΣΔ. Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953 άρχισε να εκτελείται χωρίς λόγια μιας και υπήρχαν πληθώρες αναφορές στο πρόσωπο του Γενικού Γραμματέα. Το 1977 ο Σ. Μιχαλκόβ έγραψε μια νέα έκδοση του ύμνου χωρίς τις παραπάνω αναφορές.

Το 1991 με την διάλυση της ΕΣΣΔ πέρασε στην ιστορία. Εθνικός Ύμνος της Ρωσίας έγινε το Πατριωτικό Τραγούδι από την όπερα Ιβάν Σουσάνιν του Γκλίνκα. Το 2000 με πρωτοβουλία του προέδρου Πούτιν η μελωδία του ύμνου επέστρεψε και ο 91χρονος πλέον Μιχαλκόβ έγραψε για τρίτη φορά τους στίχους για τον νέο Ύμνο της Ρωσίας.



Ο παλιός Υμνος της ΕΣΣΔ
1. Ένωση ακατάλυτη, των ελευθέρων Δημοκρατιών,
Συνένωσες για πάντα τη Μεγάλη Ρους,
Χαίρε δημιούργημα της θέλησης των λαών,
Ενιαία, ισχυρή Σοβιετική Ένωση.

Δόξα σε σένα Πατρίδα, δική μας ελεύθερη,
Της φιλίας των λαών ελπιδοφόρο στήριγμα,
Κόμμα του Λένιν δύναμη λαϊκή,
Προς το θρίαμβο του Κομμουνισμού μας οδηγείς.

2. Μέσα από κακουχίες, έλαμψε για μας ο ήλιος της ελευθερίας,
Και ο Λένιν τον μέγα δρόμο μας έδειξε,
Στη Δίκαιη Υπόθεση ανύψωσε τους λαούς,
Στη εργασία και στους θριάμβους μας ενέπνευσε.

Δόξα σε σένα Πατρίδα, δική μας ελεύθερη,
Της φιλίας των λαών ελπιδοφόρο στήριγμα,
Κόμμα του Λένιν δύναμη λαϊκή,
Προς το θρίαμβο του Κομμουνισμού μας οδηγείς.

3. Στην νίκη των αθανάτων ιδεών του Κομμουνισμού,
βλέπουμε το μεγάλο μέλλον της πατρίδας μας,
Και στο κόκκινο λάβαρα της δοξασμένης πατρίδας μας,
θα είμαστε πάντα ολόψυχα πιστοί.

Δόξα σε σένα Πατρίδα, δική μας ελεύθερη,
Της φιλίας των λαών ελπιδοφόρο στήριγμα,
Κόμμα του Λένιν δύναμη λαϊκή,
Προς το θρίαμβο του Κομμουνισμού μας οδηγείς.

Ο Ύμνος της Ρωσικής Ομοσπονδίας (Государственный гимн Российской Федерации) είναι ο εθνικός ύμνος της Ρωσίας.

Αποτελεί προσαρμογή του εθνικού ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης (1944).
Η μουσική γράφτηκε από τον Αλέξανδρος Αλεξάντροφ.
Οι στίχοι αναθεωρήθηκαν από τον Σεργκέι Μιχαλκόφ, ο οποίος είχε γράψει τους στίχους για τον ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης το 1944 και το 1977.
Με την αναθεώρηση αυτή αφαιρείται από τους στίχους του ύμνου οποιαδήποτε αναφορά στις ιδέες του Λένιν και της άθραυστης ένωσης του σοβιετικού κράτους,εστιάζοντας αντ΄ αυτού σε μια χώρα απέραντη σε έκταση και στους πλούσιους πόρους που θα εμπιστευτούν στις επόμενες γενεές.
O ύμνος υιοθετήθηκε στα τέλη του 2000 από τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν αντικαθισώντας το Πατριωτικό Τραγούδι που ήταν ο επίσημος ύμνος της Ρωσίας από το 1990.Πριν και μετά την υιοθέτηση του ύμνου,φιλελεύθερες ομάδες εξέφρασαν την ανησυχία τους για επιστροφή της Ρωσίας στη σοβιετική εποχή.

Ρωσία – άγιο μας κράτος,
Ρωσία – αγαπημένη μας χώρα.
Ισχυρή θέληση, μεγάλη δόξα
Είναι τα κεκτημένα σου σε όλους τους καιρούς!

Χορός:
Δόξα σου Πατρίδα δική μας ελεύθερη,
Αδελφών λαών ένωση αιώνια,
Κληροδοτημένη από τους προγόνους σοφία λαϊκή!
Δόξα σου χώρα μας! Είμαστε περήφανοι για σένα!

Από τις νότιες θάλασσες μέχρι τις πολικές επαρχίες
Απλώνονται τα δάση και λιβάδια μας.
Είσαι μοναδική στο κόσμο,
Από το Θεό προστατευμένη πατρώα γη!

Χορός

Ευρείς ορίζοντες για όνειρα και για ζωή,
Μας ανοίγονται στα χρόνια που έρχονται.
Δύναμη μας δίνει η πιστή στην πατρίδα μας.
Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι πάντα!

Ζήσε τον μύθο σου στον Πύργο της Ηλείας

Emiliq, Galena, Malina - Alarmata HD Official

Νόμος προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων στο Internet ACTA

Πρόωρο τέλος για ένα πρωτόνιο

Είμαι ένα από τα 10 ⁷⁸ πρωτόνια (ένας αριθμός με 78 μηδενικά!) που υπάρχουν στο ορατό Σύμπαν. Το μεγάλο ταξίδι μου ξεκίνησε πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, μόλις ένα ασήμαντο κλάσμα του δευτερολέπτου μετά τη δημιουργία του Σύμπαντος, όταν γεννήθηκα από το φως της Μεγάλης Έκρηξης. Την εποχή εκείνη η θερμοκρασία ήταν 10³³ (ένα δισεκατομμύριο τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων) βαθμοί Κελσίου, αλλά ευτυχώς από τότε έπεσε ραγδαία και τώρα είναι μόλις 270 βαθμοί Κελσίου κάτω από το μηδέν. Για ένα εκατομμύρια χρόνια «έπλεα» στο Σύμπαν μόνο μου, παρ΄ όλο που συναντούσα στο διάβα μου μυριάδες άλλα πρωτόνια ίδια με μένα, επειδή μια πανίσχυρη ηλεκτρική απωστική δύναμη τα έσπρωχνε μακριά μου κάθε φορά που προσπαθούσα να τα πλησιάσω. Η μοναξιά μου αυτή τελείωσε ξαφνικά, όταν κάποια στιγμή ένιωσα να περνάει από κοντά μου ένα άλλο σωματίδιο, πολύ ελαφρότερο από μένα, ένα ηλεκτρόνιο, για το οποίο ένιωσα ξαφνικά μια ακαταμάχητη έλξη. Από τότε ενώσαμε τις τύχες μας, φτιάχνοντας ένα άτομο υδρογόνου, και για δισεκατομμύρια χρόνια το ηλεκτρόνιο με συνοδεύει στο μακραίωνο ταξίδι μου στο Σύμπαν. Στριφογυρίζει γύρω μου 10 χιλιάδες τρισεκατομμύρια φορές το δευτερόλεπτο και κινείται με ταχύτητα χίλια χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, τόσο γρήγορα που κι εγώ καλά καλά δεν ξέρω πού βρίσκεται κάθε στιγμή, μόνο το αισθάνομαι σαν ένα συννεφάκι που με περιβάλλει.

Από την εποχή που γίναμε αχώριστοι σύντροφοι, το ηλεκτρόνιο και εγώ, περάσαμε από πολλές περιπέτειες. Στην αρχή συγκεντρωθήκαμε σε ένα τεράστιο σύννεφο μαζί με μυριάδες άλλα άτομα υδρογόνου. Τώρα που εγώ όπως και τα άλλα πρωτόνια είχαμε ένα ηλεκτρόνιο γύρω μας, οι απωστικές δυνάμεις ήταν πολύ πιο ασθενικές και μπορέσαμε να γνωριστούμε καλύτερα. Καθώς πλησιάζαμε όμως νιώσαμε μια ακατανίκητη δύναμη να μας αναγκάζει να γυρίζουμε σε κύκλο, γύρω γύρω από το κέντρο του σύννεφου, ολοένα και πιο γρήγορα. Αναρωτήθηκα φωναχτά τι ήταν αυτό που μας ανάγκαζε να γυρίζουμε διαρκώς γρηγορότερα και μου απάντησαν ότι είναι ο νόμος διατήρησης της στροφορμής. Στη δίνη αυτή συνάντησα ένα μεγάλο άτομο, που το έλεγαν οξυγόνο, και ζητούσε με μεγάλη επιμονή να βρει δύο ηλεκτρόνια. Εγώ και ένα άλλο αδελφάκι, πρωτόνιο και αυτό, αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί του τα δικά μας ηλεκτρόνια και φτιάξαμε ένα μόριο νερού. Συνεχίζαμε το ταξίδι μας, και τα τρία μαζί, στην τεράστια δίνη, όταν το φως, που μου είχε λείψει από την εποχή της Μεγάλης Έκρηξης, μπήκε ξανά στη ζωή μου. Μακριά από εμάς, στο κέντρο της δίνης, γεννήθηκε ένα καινούργιο αστέρι, που ακούσαμε ότι το έλεγαν Ήλιο. Το φως του όμως ήταν τόσο αμυδρό που δεν μπορούσε να μας ζεστάνει, και έτσι μυριάδες μόρια νερού, μαζί και το δικό μας, παγώσαμε από το κρύο και παίρνοντας λίγη σκόνη που υπήρχε στη γειτονιά μας, φτιάξαμε μια μεγάλη μπάλα και την είπαμε κομήτη. Στη γειτονιά μας υπήρχαν μυριάδες άλλοι κομήτες, και έτσι δεν νιώθαμε μοναξιά.

Εκείνη την εποχή άλλα άτομα του νέφους, βαρύτερα από εμάς, είχαν συγκεντρωθεί και αυτά σε ομάδες, αλλά πιο κοντά στον Ήλιο, και είχαν φτιάξει τεράστιες μπάλες που τις είπαν πλανήτες. Καθώς ο κομήτης μας ακολουθούσε την τροχιά του γύρω από τον Ήλιο, ξαφνικά βρήκε στον δρόμο του έναν από αυτούς τους πλανήτες, τη Γη, και συγκρούστηκε μαζί της. Οι πάγοι του κομήτη μας έλιωσαν και βρεθήκαμε, μαζί με όλα τα άλλα μόρια του νερού, να κολυμπούμε στους ωκεανούς που δημιουργήθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Για δισεκατομμύρια χρόνια ακολουθούσαμε τον ίδιο και τον ίδιο κύκλο, από τον ωκεανό ατμός, έπειτα σύννεφο, βροχή, ποτάμι και πάλι στον ωκεανό. Μια μέρα όμως καθώς κυλούσαμε στο ποτάμι, εμείς, μαζί με άλλο ένα τρισεκατομμύριο τρισεκατομμυρίων μόρια νερού, βρεθήκαμε ξαφνικά σε ένα δοχείο συνδεδεμένο με πολλά καλώδια. Πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα τέτοιο πράγμα και ρώτησα τι είναι. Μου είπαν πως είναι μια συσκευή ηλεκτρόλυσης. Προτού προλάβω να ρωτήσω τι δουλειά κάνει αυτή η συσκευή, από τα ηλεκτρόδια άρχισε να περνάει ρεύμα και ξαφνικά μια ακατανίκητη δύναμη μας χώρισε, εμένα και το άλλο πρωτόνιο, από το οξυγόνο και βρεθήκαμε ενωμένα τα δυο μας σε ένα μόριο υδρογόνου. Την ίδια τύχη είχαν και τα άλλα μόρια νερού και έτσι βρεθήκαμε, μοριακό πια υδρογόνο, σε μια μεγάλη φιάλη. Στη φιάλη αυτή δεν περνούσαμε άσχημα, τρέχαμε πάνω κάτω και συγκρουόμασταν πότε μεταξύ μας και πότε με τα τοιχώματα της φιάλης όπου μας είχαν περιορίσει. Ήταν μια ευχάριστη φάση της ζωής μου, αλλά δυστυχώς δεν κράτησε πολύ.

Ξαφνικά όλα άρχισαν να αλλάζουν με ασύλληπτη ταχύτητα. Ένα ρεύμα μας έβγαλε έξω από τη φιάλη και ένα αόρατο χέρι με χώρισε στην αρχή από το αδελφάκι μου και στη συνέχεια, από το ηλεκτρόνιο που με συντρόφευε σε όλο μου αυτό το ταξίδι στο αχανές Σύμπαν. Μια πρωτόγνωρα ισχυρή δύναμη μου έδωσε μεγάλη ταχύτητα και βρέθηκε να γυρίζω, μαζί με μυριάδες άλλα πρωτόνια, σε μια τεράστια σαμπρέλα. Σε κάθε στροφή παίρναμε όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα, έτσι που αποκτήσαμε ένα φρενιασμένο ρυθμό, διατρέχοντας την περιφέρεια της σαμπρέλας, που είχε μήκος 27 χλμ., 11.000 φορές το δευτερόλεπτο. Κατάλαβα ότι ζούσα τις τελευταίες στιγμές της ζωής μου και τρέχοντας πια σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός, πρόλαβα μόνο να ρωτήσω τα διπλανά πρωτόνια που ακολουθούσαν την ίδια μοίρα με μένα πού βρισκόμασταν. Κάποιο μου απάντησε λαχανιασμένα ότι βρισκόμαστε στο Large Ηadron Collider, τον μεγαλύτερο επιταχυντή της Γης, στο CΕRΝ, όταν ξαφνικά βρέθηκα αντιμέτωπο με ένα άλλο πρωτόνιο που ερχόταν κατευθείαν επάνω μου. Η σύγκρουσή μας ήταν αναπόφευκτη, μια ισχυρή λάμψη φώτισε στιγμιαία τον χώρο γύρω μας και αποχαιρέτησα τη ζωή μου μέσα σε μια θάλασσα φωτονίων, στις ίδιες ακριβώς συνθήκες που είχα γεννηθεί πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. 

Του : Βάρβογλη Χάρη