Το Βήμα, The New York Times
Paul Krugman
Όλοι γνωρίζουν πια το πώς ο Μιτ Ρόμνεϊ, απευθυνόμενος σε δωρητές στη Μπόκα Ρατόν, ένιψε τας χείρας για την τύχη του μισού πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής – το 47% που δεν έχει χρεωστικό υπόλοιπο στην φορολογία εισοδήματος – διακηρύσσοντας ότι «Δουλειά μου δεν είναι να ανησυχώ για αυτούς τους ανθρώπους. Ποτέ δεν θα τους πείσω ότι πρέπει να αναλάβουν οι ίδιοι την προσωπική ευθύνη για τη ζωή τους». Και πολλοί γνωρίζουν πια, ότι η πλειοψηφία αυτού του 47% δεν είναι «παράσιτα».
Πρόκειται για εργαζόμενες οικογένειες που φορολογούνται καθώς και για ηλικιωμένους ή για Αμερικανούς με ειδικές ανάγκες. Ιδού το ερώτημα: Θα έπρεπε να πιστέψουμε ότι ο Ρόμνεϊ και το κόμμα του θα άλλαζαν γνώμη για αυτό το 47% αν μάθαιναν ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτού, είναι ή υπήρξαν σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι, που έχουν ήδη «αναλάβει την ευθύνη για τη ζωή τους»; Η απάντηση είναι «όχι».
Επειδή η πραγματικότητα είναι ότι το σύγχρονο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα δεν τρέφει και πολύ σεβασμό για τους ανθρώπους που εργάζονται για άλλους ανθρώπους, ανεξαρτήτως του πόσο καλά ή πιστά κάνουν τη δουλειά τους. Όλη η προσοχή του κόμματος στρέφεται σε αυτούς που δημιουργούν θέσεις εργασίας, δηλαδή τους εργοδότες και τους επενδυτές.
.png)
.jpg)
.jpg)
